W literaturze jest bardzo mało informacji dotyczących rozpoznawania i leczenia zespołu stresu pourazowego u psów C-PTSD (ang. Canine Post-Traumatic Stress Disorder). Tymczasem konsekwencje takiego zaburzenia dla psów i ich opiekunów mogą być bardzo poważne. Wśród objawów można wymienić m.in. nadmierną czujność i reaktywność na bodźce, odczuwanie strachu, osłabienie relacji z opiekunem, zwiększoną drażliwość, zachowania agresywne oraz zachowania kompulsywne.
Nawet jeśli określanie zespołu objawów rozwijających się u psów po traumatycznym przeżyciu terminem zaczerpniętym z psychiatrii człowieka jest pewnym nadużyciem, nie może być tak, że lekarze weterynarii pozostają bez wskazówek, jak pomóc cierpiącemu zwierzęciu. Skala zjawiska jest trudna do oszacowania, a diagnostyka pozostaje wyzwaniem ze względu na brak jednoznacznych kryteriów oraz ograniczoną możliwość interpretacji stanów psychicznych zwierząt.
U psów częściowo wykorzystuje się kryteria stosowane u ludzi (ICD-11, DSM-5), szczególnie te odnoszące się do dzieci, ze względu na podobne ograniczenia komunikacyjne. W artykule opisałam mechanizmy reakcji stresowej oraz jej wpływ na funkcjonowanie mózgu i zachowanie, również w kontekście rozwoju C-PTSD. Już wkrótce ukaże się kolejna część artykułu, poświęcona diagnostyce różnicowej oraz terapii farmakologicznej i behawioralnej zaburzeń zachowania rozwijających się na skutek doświadczenia silnego stresu. Omówię je na przykładach przypadków klinicznych.
Mam nadzieję, że publikacja pomoże lekarzom weterynarii ustrzec się przed błędnym rozpoznaniem, np. fobii dźwiękowej lub zespołu nadpobudliwości psychoruchowej jako C-PTSD, ponieważ właściwa diagnoza ma bezpośredni wpływ na dalsze postępowanie ze zwierzęciem.
