Pies – kandydat do udziału w badaniu, musi:

• być zdrowy,
• być w wieku od 6 miesięcy do 8 lat (psy starsze niż 8 lat mogą wziąć udział w badaniu pod warunkiem, że nie występują u nich objawy demencji),
• ważyć co najmniej 2 kg,
• wykazywać wyraźne objawy lęku separacyjnego gdy zostaje sam w domu (np. niepokój ruchowy, wokalizację taką jak szczekanie albo wycie, zachowania destrukcyjne).

W trakcie trwania badania (przez 9 tygodni) pies musi zostawać sam w domu co najmniej trzy razy w tygodniu, a w domu nie mogą przebywać inne psy, u których także występuje lęk separacyjny. Przed włączeniem do badania, oceniam, czy pies kwalifikuje się do badania. W przypadku pozytywnej decyzji prowadzę szczegółowe badanie weterynaryjne, weryfikujące stan zdrowia zwierzęcia, włącznie z pobraniem krwi.

Badanie wymaga zaangażowania ze strony opiekunów. Opiekun po przeszkoleniu:

• podaje lek stosowany w badaniu (lub placebo),
• rejestruje na nagraniach wideo objawy lęku separacyjnego występujące u psa,
• a także prowadzi dzienniczek elektroniczny, w którym opisuje zachowania psa w środowisku domowym.

Po zakończeniu 9-tygodniowego okresu pies będzie miał zapewnioną bezpłatną konsultację behawioralną. Leki stosowane w badaniu oraz związane z nim procedury weterynaryjne związane są bezpłatne.

Główną bohaterką drugiego epizodu była siedemnastoletnia Pixi, zastraszona przez współlokatorki – Mię i Kiki do tego stopnia, że zaczęła mniej jeść i znalazła sobie inną, lepszą kuwetę, w postaci garderoby (cicho, ciemno, łatwo wsiąka). Zdecydowanie sytuacji nie poprawiało wyraźne rozdrażnienie Kiki spowodowane pojawianiem się obcych kotów w pobliżu domu (nęconych jedzeniem zostawianym przy garażu). Czy problem udało się rozwiązać? Przeczytaj więcej w moim poście \/

Wszystkie odcinki Sekretnego Życia Kotów można obejrzeć na VOD.

Do uroczystości należy się wszak przygotować – wielkie sprzątanie, gotowanie, słowem – przynamniej tygodniowa krzątanina. Wszystko to sprawia, że trudno pamiętać o porach karmienia kota, nie mówiąc już o zabawie czy pieszczotach. Dom staje na głowie, a kot wraz z nim. Hołubiony dotychczas pupilek zostaje odstawiony do kąta, a czas przeznaczony na wszystkie rytuały związane z doglądaniem kociej eminencji przejmuje odkurzacz. W rezultacie nasz kot jest przekonany o tym, że nadchodzi kataklizm.

Na pierwsze objawy stresu u naszego kota nie trzeba długo czekać. Wyraźnie da do zrozumienia, że o kimś tu zapomniano. Będzie chodził za opiekunem krok w krok i miauczał wniebogłosy. Większość opiekunów rozumie takie zachowanie nieco na opak. Dochodzą do wniosku, że kotu na pewno chce się jeść. Oczywiście, większość mruczków nie pogardzi dodatkowym smakołykiem, a opiekun jest przekonany, że trafnie odgadł pragnienie swojego podopiecznego.

Niestety, kot zostaje „zatkany” na krótko. Po chwili zwierzę znów zawodzi pod nogami opiekuna, który oczywiście nie ma dla niego czasu, więc kot czuje się ignorowany. Konsekwentne „niezauważanie” jakiegoś zachowania zwykle prowadzi do jego wyciszenia. Nie znaczy to jednak, że kot, tym razem milczący, pogodził się ze swoim losem. Gdyby opiekun nie był tak zabiegany, na pewno zauważyłby, że jego pupil nie drapie swojej drapaczki (lub drapie znacznie więcej niż dotychczas), nie kopie z takim zapałem w kuwecie, nie ociera się pyszczkiem o różne przedmioty. W ostateczności na ścianie pojawi się mokre, żółte malowidło, które w gorączce wiosennych porządków nie ujdzie jednak kotu na sucho. Skarcony, schowa się pod szafę, teraz już przekonany, że naprawdę jest się czego bać. A najgorsze dopiero nadejdzie.

Do pierwszych gości jeszcze daleko, ale tego dnia wiele kotów nie odważy się już wyjść z bezpiecznej kryjówki. Reszta schowa się tam na kilka godzin wraz z pierwszym dzwonkiem do drzwi. Oczywiście zdarzają się koty towarzyskie, te jednak stanowią rzadkość, większość osobników tego gatunku jest bowiem z natury nieśmiała. To genetycznie uwarunkowana cecha wynikająca z podwójnego statusu kota domowego: z jednej strony jest małym drapieżcą, z drugiej zaś – ofiarą dla większych drapieżników. Stąd bierze się podstawowa kocia zasada: „widzieć, a nie być widzianym”. Niekiedy ciekawość zwycięża i po jakimś czasie kot, zwłaszcza młody, przychodzi obwąchać przybysza i trochę poocierać się o jego rzeczy. Jest to bardziej prawdopodobne przy odwiedzinach pojedynczych gości. Na obecność twojego pupila pośród gwarnego tłumu raczej nie masz co liczyć. Jest przerażony wtargnięciem na jego terytorium tylu obcych ludzi, oszołomiony setkami nowych zapachów.

Przy przedłużającej się wizycie koty wymykają się ze swojej kryjówki, na przykład po to, aby chyłkiem skorzystać z kuwety albo z butów gości – niektóre zwierzęta w ten właśnie sposób sygnalizują swój stres. Inne uciekają się do bardziej radykalnych metod, atakując zasiedziałą rodzinę opiekunów. Do takich sytuacji dochodzi na szczęście rzadko. Zdarza się jednak, że kot ze strachu dostaje biegunki, wymiotuje lub oddaje bezwiednie mocz, nierzadko z krwią. Oczywiście warto wówczas wziąć pod uwagę również zatrucie pokarmowe lub ostre zapalenie trzustki, dość prawdopodobne przy mnogości zazwyczaj tłustych i mocno przyprawionych potraw wielkanocnych, nie zawsze dobrze upilnowanych.

Jak przygotować kota na święta? Potrzebna zbroja!

• Zadbaj o regularny, wręcz zrytualizowany tryb życia na długo przed świętami. Ustal swojemu kotu stałe pory posiłków, pieszczot oraz zabaw i nie zapominaj o nich nawet wtedy, jeśli masz do ugotowania jeszcze kilka dań.
• Zapewnij kotu dostęp do wysoko położonych kryjówek, na przykład szafy czy półek.
• Absolutnie nie wyciągaj kota na siłę z jego kryjówki, ani też nie przynoś na rękach do biesiadników.
• Zgłoś się do lekarza weterynarii specjalizującego się w terapii zaburzeń zachowania zwierząt – zwłaszcza jeśli wiesz, że twój kot źle reaguje na gości (np. zaczyna chorować na śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego, którego częstym objawem jest krwiomocz).
• Włącz dyfuzor rozpylający kocie feromony twarzowe. To również powinno nieco uspokoić twojego zwierzaka.
• Umil ten dzień kotu i gościom muzyką klasyczną.To nie żart – muzyka klasyczna nie tylko łagodzi obyczaje, ale również uspokaja koty!

Stosując się do tych zaleceń stworzysz twojemu kotu psychiczną zbroję, która da mu poczucie bezpieczeństwa w tym trudnym dla niego czasie.

Chcesz dowiedzieć się więcej o tajemniczych ścieżkach, którymi wędrują koty?

Prawie każde dziecko marzy o żywym zwierzątku, które można by przytulać do woli. Niestety, dzieci zazwyczaj myślą o zwierzętach jak o pluszowych zabawkach. Nie zdają sobie sprawy jaka odpowiedzialność wiąże się z opieką nad nimi. Nic w tym dziwnego, w końcu są dziećmi. Inaczej powinno być z rodzicami. Niestety, wzruszeni lekturą listu do świętego Mikołaja, często dają się ponieść emocjom. Nie pamiętają, że zaraz po świętach lub w zimowe ferie zaplanowali rodzinny wyjazd na narty i na dobrą sprawę ze zwierzakiem nie będzie co zrobić. A nawet jeśli upchniemy go babci, czy sąsiadce narazimy na stres kocię, które dopiero co zaczęło przyzwyczajać się do nowych warunków.

Czy decyzja jest przemyślana?

Zanim kupisz kota odpowiedz sobie na pytania czy decyzja jest przemyślana? W jakich warunkach będzie trzymane zwierzę? Czy osoba, do której ma trafić żywa istota naprawdę będzie w stanie się nim zaopiekować? Najsmutniejszy jest los niechcianych prezentów, które po świętach w najlepszym wypadku wracają do hodowcy, w najgorszym zaś trafiają do schronisk. Nawet jeśli decyzja o adopcji zwierzęcia jest przemyślana, w żadnym wypadku nie dawajmy go nikomu w prezencie. Niech to będzie wspólna decyzja – najlepiej o podarowaniu domu zwierzęciu ze schroniska.

Jeśli w czasie świąt wzbogacisz się o nowego domownika, zadbaj od początku o jasne zasady postępowania. Często bowiem się zdarza, że gdy opadnie początkowy entuzjazm, zwierzak znika z centrum zainteresowania, co jest dla niego zupełnie niezrozumiałe. Co gorsza, właściciele wraz z końcem świątecznego urlopu wrócili do pracy lub szkoły. Zrelaksowane do tej pory zwierzę zamienia się wówczas w sfrustrowany kłębek nerwów.

Ustal stałe zasady

• Przyzwyczajaj zwierzę do samodzielnego pozostawania w domu oraz do zabawy i pieszczot inicjowanych przez człowieka. Nie narzucaj jednak swojej woli – przywołaj zwierzę do siebie, a nie atakuj czułością podczas odpoczynku.
• Zapewnij, żeby zwierzę podczas Twojej nieobecności miało dostęp do wody i zabawek.
• Zamiast pełnej michy, zostaw kotu w kilku miejscach mieszkania malutkie porcje jedzenia. Zorganizujesz mu w ten sposób namiastkę polowania i sprawisz, że pożywienie zyska w jego oczach na wartości. Co więcej, zmuszając go do ruchu zadbasz o jego stawy i odpowiednią masę ciała.
• Od pierwszego dnia ustal stałe pory posiłków, spacerów, pieszczot i zabaw. Takie regularne, wręcz rytualne postępowanie z psami i kotami utwierdza je w przekonaniu, że świat jest przewidywalny. Zwierzę zrozumie, że pomimo pewnych zawirowań, nasze zachowanie względem niego jest stałe i również da się przewidzieć. Daje mu to poczucie bezpieczeństwa, które procentuje potem w postaci zaufania do nas i naszych, z ich punktu widzenia zupełnie irracjonalnych działań.
• Jeśli kot trafia do dziecka zadbaj by kontakt z nim był dla kota przyjemny od samego początku. Zamiast brać na ręce, ściskać i miętosić, niech zacznie od podsuwania pod nosek smakołyków i delikatnego głaskania za uszkiem. Zadbaj również o to aby w wyprawce kociaka znalazły się feromony. Ułatwią kotu zaadoptowanie się do nowego środowiska i sprawią, że będzie czuł się bezpieczniej.
• I najważniejsze – pamiętaj, że w myśl ustawy o ochronie zwierząt z 21 sierpnia 1997 r., zwierzę nie jest rzeczą! Nie kieruj się nagłym impulsem w wyborze prezentu dla najbliższych. Postaraj się, aby była to mądra i przemyślana decyzja. Zazwyczaj to nie cena zwierzęcia i koszty jego utrzymania stanowią największy problem, ale ilość czasu jaki jesteś w stanie mu poświęcić.

Co pod choinkę dla kota?

Wiele firm wypuszcza specjalne, bożonarodzeniowe edycje kocich zabawek licząc na świąteczny szał zakupów. Unikaj zabawek zawierających niebezpieczne elementy, takie jak cekiny, foliowe paseczki, małe kuleczki, które kot może połknąć i w ten sposób wyrządzić sobie krzywdę.

Zadbaj o prezenty, które wychodzą na przeciw potrzebom behawioralnym naszych pupili. Może będzie to nowa drapaczka albo grzechocząca myszka?
Bardzo często może się okazać, że dla kota najbardziej atrakcyjne okaże się opakowanie. Koty wszakże uwielbiają papier i kartony. Czasem warto w pustym pudle wyciąć kilka otworów na okienka dla kota lub usunąć dno papierowej torby by zrobić z niej tunel. Aż miło patrzeć, jakie szaleństwa będzie wyprawiał zwierzak z takimi zabawkami.

Właścicielom kotów szczerze mogę polecić wszystkie zabawki, które nadają się do zabawy w polowanie. Są to wszelkiego rodzaju wędki z piórkami, czy futerkiem, myszki, piłeczki i inne potencjalne „ofiary”. Zazwyczaj po upolowaniu, kot lubi wziąć swoją zdobycz w pyszczek, więc zabawka nie może być zbyt duża. W okresie świąt Bożego Narodzenia i Nowego Roku niezastąpione są, nie tylko dla kociąt, feromony. W swoisty, gatunkowy sposób „mówią” one zwierzęciu, że w danym miejscu jest bezpiecznie, że nie ma się czego bać. Nie mają zapachu, ani nie działają na ludzi, można je więc stosować w każdym domu.

Świąteczne ozdoby? Z umiarem

Dla większości kotów, jako zwierząt wybitnie terytorialnych, wprowadzenie jakichkolwiek świątecznych ozdób – girland, stroików, nie mówiąc już o choince, jest szokiem. Często po chwili zaskoczenia kot uznaje, że jest to po prostu nowa zabawka, przeznaczona specjalnie dla niego. Dlatego odczuwa frustrację kiedy jest konsekwentnie przeganiany od rozmaitych świecidełek i szeleszczących ponętnie ozdób. Jeszcze gorzej, jeśli w miejscu ulubionego drapaka stanie choinka. Może być to zmiana bardzo trudna do zaakceptowania przez zwierzę.

Jednym z moich pacjentów był kot, który w odpowiedzi na wstawienie do mieszkania drzewka zaczął regularnie załatwiać się poza kuwetą. W tym przypadku była to przede wszystkim reakcja na zmianę zachowania właścicielki. W obawie o zdrowie pupila oraz stan choinki zaczęła go gwałtownie przeganiać stając się nieoczekiwanie wrogiem numer jeden na terytorium kota.

To nie znaczy, że musisz zrezygnować ze świątecznych tradycji na rzecz psychicznego dobrostanu kota. Twój pupil także może czuć się dobrze o ile udowodnisz, że w Waszej relacji nic się nie zmieniło. Pozwól kotu na zainteresowanie się drzewkiem zanim cokolwiek na nim powiesisz. Czasem kłujące w nos igły wystarczą aby skutecznie zniechęcić ciekawskiego Mruczka do dalszego nękania chojaka. Jeśli to okaże się niewystarczające, w pobliżu choinki ustaw taboret lub inny niewielki mebel i nagradzaj kota smakołykami lub pieszczotami za przebywanie właśnie na nim. Z kolei gdy tylko kot zacznie ryzykowne igraszki z bombką, odwróć jego uwagę, a następnie zawołaj go do siebie zachęcając do zabawy ulubioną maskotką.

W ten sposób sprawisz, że kot nie będzie odczuwał frustracji związanej z przerwaniem mu wcześniejszej czynności. Dzięki takiemu postępowaniu powiesz kotu, co robi dobrze (siedzi grzecznie na taborecie obok choinki), ale zniechęcisz go również do męczenia choinki nie kojarząc jednocześnie kary z swoją osobą. Jeżeli na drzewku wiszą plastikowe lub naturalne ozdoby zazwyczaj w ogóle nie trzeba się przejmować, kiedy kot je będzie zrzucał.

Chcesz dowiedzieć się więcej o tajemniczych ścieżkach, którymi wędrują koty?

Psy i koty też przeżywają utratę bliskich współtowarzyszy lub opiekunów. Nieraz obserwujemy, że po stracie ulubionego towarzysza zwierzę aktywnie go poszukuje. Zwierzę czuje się zagubione, wokalizuje lub popada w apatię, a nawet depresję. Podczas „żałoby” zwierzęta mniej jedzą, więcej śpią, nie są skore do zabaw. Są to objawy silnego stresu.

Jak pomóc zwierzęciu, które cierpi po stracie?

Przede wszystkim zwierzętom należy dać czas, żeby oswoiły się z nową sytuacją. Bardzo pomaga utrzymanie stałych rytuałów, czyli pór posiłku, spaceru, zabawy itd. Należy również ograniczyć wprowadzanie jakichkolwiek zmian w otoczeniu zwierzęcia, które mogłyby je dodatkowo zestresować. Chodzi zarówno o przemeblowanie, remont czy wprowadzanie do domu nowych zwierząt.

Zwierzę związane jest ze swoim towarzyszem lub opiekunem indywidualną więzią i nie można jej łatwo ani szybko zastąpić. Można ewentualnie próbować stworzyć nową więź ale dopiero po ustaniu okresu „żałoby”. Może to potrwać około miesiąca, ale nie wszystkie zwierzęta wracają do normalnego stanu w tym czasie.

Znane są przypadki kiedy psy po stracie swojego opiekuna przez wiele miesięcy oczekiwały go na jego grobie. Jednym z najsłynniejszych przypadków był skyterier Bobby, który po śmierci swojego pana przez 14 lat mieszkał na cmentarzu Greyfriars Kirkyard w Edynburgu. Niezwykła postawa psa została upamiętniona pomnikiem przy moście Jerzego IV, tuż obok pubu, do którego pies przychodził ze swoim właścicielem.

Jakie jest neurochemiczne podłoże uczucia straty?

Według badań (Panksepp,1998; Eisenberger i in., 2003) uczucie straty może być bliskie odczuwaniu fizycznego bólu. Zjawisko to wiąże się ze spadkiem stężenia endogennych opioidów i oksytocyny oraz zwiększeniem obrotu kwasu glutaminowego. Depresja, która może być konsekwencją straty ma podłoże serotoninergiczne. Wielu zwierzętom w takiej sytuacji można pomóc tylko poprzez zastosowanie odpowiednich leków. Farmakoterapii oczywiście musi towarzyszyć odpowiednie postępowanie behawioralne.

Przeczytaj tekst z moją wypowiedzią o żałobie u zwierząt na tvn24.pl

Chcesz dowiedzieć się więcej o tajemniczych ścieżkach, którymi wędrują koty?

Niedawno głośny był przypadek, kiedy pasażerce lecącej z Oslo do Warszawy zginął kot. Pasażerka co prawda na lotnisku w Warszawie odebrała dwie klatki, ale jedna z nich miała wyrwane drzwiczki. Ostatecznie kotek znalazł się po 8 dniach, przerażony i wychudzony. Emocje zwierząt w podróży są wystawione na ciężką próbę. Jak o nie zadbać? Co zrobić, żeby podróż nie stała się dla nas koszmarem?

Koty lubią stabilność, przewidywalność i stałe zwyczaje. Tymczasem podróż, zwłaszcza długa, to silny stres. Czy koty można przyzwyczaić do podróży? Bardzo dużo zależy od odpowiednio wczesnego treningu. Są takie koty, które pływają z właścicielami na jachcie, są spokojne i zrelaksowane w transporterze, dobrze znoszą także długą jazdę samochodem. Wymaga to jednak sporego wysiłku włożonego w prawidłową socjalizację zwierząt.

10 porad – Jak przyzwyczaić kota do podróży?

1. Zacznij przyzwyczajać kotka do podróży najpóźniej kiedy ma 6-7 tygodni. Krok po kroku oswajaj go ze stresującymi bodźcami.
2. Skojarz próby z przyjemnymi doznaniami – częstowaniem smakołykami, zabawą itp.
3. Zapoznaj kota ze światem poza domem. Oswój go z transporterem, tak aby kot uznał go za część własnego terytorium, a nie tylko zapowiedź wizyty w gabinecie weterynaryjnym.
4. Jeśli możesz wybierz pociąg. Zapach spalin w samochodzie to dla kota sygnał – pali się, trzeba uciekać, ratuj się kto może. Wyładowania elektrostatyczne w pociągu są mniejsze, a do miarowego stukotu kół łatwiej się przyzwyczaić niż do nieprzewidzianych wstrząsów samochodu i odgłosów silnika.
5. Jeśli musisz wybrać samochód – zapoznaj najpierw zwierzę z wnętrzem i stopniowo przyzwyczajaj do pracy silnika na postoju, tak by kot nie odbierał hałasu jako zagrożenia. Dopiero później powoli oswajaj kota z jazdą samochodem, od krótkich do coraz dłuższych wycieczek. Trening jest procesem i może potrwać nawet kilka tygodni.
6. Niektóre koty bardzo źle reagują na przesuwający się obraz za oknem. To wzmaga ich stres. Takie zwierzęta najlepiej znoszą jazdę w zakrytym transporterze.
7. Pamiętaj aby pod żadnym pozorem nie zostawiać kota samego w samochodzie. Nawet jeżeli zaparkujesz w cieniu, słońce może się przesunąć i błyskawicznie nagrzać pojazd. Kotu grozi wtedy hipertermia – zabójcze przegrzanie.
8. Jeśli kot okazuje strach, nie wyciągaj go z klatki – to niebezpieczne, ponieważ pobudzone zwierzę będzie chciało uciekać. Kot może być również agresywny. Nie wolno też reagować złością – krzyczeć lub potrząsać transporterem – to tylko pogłębi jego strach. Są wyjątki, kiedy kot najlepiej znosi podróż na kolanach opiekuna. Wówczas obowiązkowe będą jednak szelki i smycz.
9. Jeżeli kot nie choruje, zostaw go w spokoju, a po przyjeździe na miejsce zapewnij mu relaks i odpoczynek. Czas najlepiej koi kocie nerwy.
10. Rozważ zastosowanie kocich feromonów twarzowych, najlepiej w spreju. Bardzo ważne jest to, żeby feromony zastosować 15 minut przed umieszczeniem kota w transporterze.

Lęk lokomocyjny u kota? A może choroba lokomocyjna? 

Jesteś lekarzem weterynarii? Przeczytaj mój tekst “Lęk lokomocyjny i choroba lokomocyjna u psów i kotów” w Weterynarii w Praktyce nr 06/2018 (artykuł dostępny tylko dla prenumeratorów)

Kiedy trzeba się skonsultować z lekarzem weterynarii?

Niektóre zwierzęta znoszą podróż bardzo dobrze, inne fatalnie. Dlatego musisz obserwować objawy w czasie podróży. Miauczenie, wyrywanie się, oddawanie kału i moczu pod siebie oraz wymioty mogą wynikać z odczuwania strachu podczas podróży. W wielu przypadkach kot stara się z czasem unikać wszelkich sytuacji, które mogą (ale nie muszą) prowadzić np. do jazdy samochodem, czyli dochodzi do rozwinięcia się lęku lokomocyjnego. Kiedy kot jest spokojny lub wręcz apatyczny, ślini się i dopiero potem wymiotuje – to są zazwyczaj objawy choroby lokomocyjnej.

Jeśli lekarz rozpozna lęk lub chorobę lokomocyjną u Twojego kota, możesz spróbować go odwrażliwić i przeciwwarunkować na bodźce związane z podróżą. Trening ten trwa jednak zwykle dłużej niż wcześniejsze przystosowanie kota do podróży. Lekarz weterynarii może również zastosować suplementy diety o działaniu przeciwlękowym lub przepisać odpowiednie leki. Nigdy nie stosuj ich na własną rękę. Kot to nie człowiek i metabolizowanie wielu substancji jest inne niż u ludzi. Niektóre lekarstwa „ludzkie” mogą dać odwrotne skutki np. zamiast wyciszyć, mogą nasilić lęk. W przypadku choroby lokomocyjnej wielu kotom pomagają weterynaryjne leki przeciwwymiotne.

Kot w podróży – jedzenie, picie i toaleta

Zdrowy kot w podróży może się obyć bez jedzenia i picia do około czterech godzin. Jeśli podróż trwa dłużej możemy napoić trochę kota podczas postoju. Jeśli kot jest chory, np. jest cukrzykiem, nie może zostać bez jedzenia. Wtedy trzeba dostosować podróż do rytmu karmienia i podawania leków. Wszelkie odstępstwa od tej reguły najlepiej ustalić z lekarzem weterynarii.

Jedzenie trzeba podać najpóźniej 3 godziny przed podróżą. Inaczej podczas jazdy z pełnym żołądkiem zwymiotuje wszystko, razem z lekarstwami, jeśli takie dostaje. Wymioty, czy to z powodu stresu czy choroby lokomocyjnej, występują najczęściej w trakcie pierwszej godziny podróżowania.

Z korzystaniem z kuwety w podróży bywa różnie. Wszystko zależy od tego, jak nasz kot przeżywa transport. Niektóre koty oddają mocz i kał ze strachu.  Umiarkowany stres wstrzymuje jednak potrzeby fizjologiczne tego typu i dopiero na miejscu, po przyjeździe kot korzysta z kuwety.

Jeżeli Twój kot bardzo źle znosi transport, a Ty nie masz już czasu na terapię behawioralną? Rozważ pozostawienie zwierzęcia w domu pod opieką znanej mu osoby. Takie rozwiązanie będzie z pewnością dużo mniej stresujące. Ostatnią deską ratunku jest hotel lub pobyt u obcej kotu osoby, te rozwiązania mogą jednak na długo zostawić ślad w psychice Twojego pupila.

Chcesz dowiedzieć się więcej o tajemniczych ścieżkach, którymi wędrują koty?

Dlaczego psy wyją?

Bardzo często po prostu się nudzą. Są psy, które chętnie wyją akompaniując przejeżdżającym karetkom. Dlatego podstawową, absolutnie podstawową sprawą jest to, żebyś nagrał zwierzę podczas swojej nieobecności. Często okazuje się, że zwierzę ma problem z rozłąką, a szczekanie lub wycie może być objawem lęku separacyjnego związanego z nieobecnością właścicieli. Musimy zrozumieć dlaczego Twój pies podczas nieobecności zachowuje się w ten czy inny sposób.

Psy mogą wokalizować również z powodu wielu chorób. Pies będzie popiskiwał albo wył jeśli odczuwa ból. To samo jeśli pies ma kłopot z nietrzymaniem moczu czy kału z przyczyn somatycznych. Choruje np. na chorobę Cushinga, na cukrzycę, czuje ogromny dyskomfort z powodu tego, że nie może wyjść na dwór i to też może powodować wokalizację.

Czy można oduczyć psa wycia i szczekania?

Niektórzy opiekunowie próbują rozmawiać ze swoim psem przez skype’a albo inne komunikatory. Lęk separacyjny ma jednak bardzo głębokie podłoże i samo powiedzenie psu czegoś miłego przez Internet nie załatwia sprawy. Tutaj potrzebna jest konsekwentna terapia, sukcesywne i stopniowe przeciwwarunkowanie. Trzeba również odwrażliwić psa na bodźce związane z wychodzeniem właściciela. Czasami potrzebna jest farmakoterapia. Dlatego każde zwierzę należy dobrze zbadać i wykluczyć choroby somatyczne. Jeżeli problem z nadmierną szczekliwością wynika tylko z zachowania terytorialnego psa, warto zacząć od ograniczenia widoku na przechodniów.

Czego unikać w terapii?

Ludzie kupują różnego rodzaju obroże, kolczatki,zdarza się nawet przecinanie strun głosowych. Trzeba jasno powiedzieć, że to ostatnie rozwiązanie jest w Polsce nielegalne. Brak możliwości szczekania dla psa oznacza kalectwo. Pies potrzebuje wokalizacji do komunikacji nie tylko z innymi psami, ale i z ludźmi.

Odradzam również obroże antyszczekowe, nawet jeśli nie są to obroże elektryczne, ale zawierające tak zwany olejek z citronelli. Znowu jest to krzywdzące dla psa. Obroża nie spowoduje, że pies przestanie cierpieć z powodu rozłąki, a ten problem tylko się pogłębi. Do stresu wynikającego z nieobecności właściciela, pies dodatkowo otrzymuje nieprzyjemne bodźce.Niektóre psy radzą sobie w ten sposób, że przestają szczekać, ale zaczynają siusiać czy niszczyć, bo frustracja lub lęk w dalszym ciągu u nich występuje.

Czy Twój pies też za głośno szczeka podczas Twojej nieobecności? Czy przeszkadza Ci pies sąsiada? Napisz w komentarzu jeśli zdarzyła Ci się podobna sytuacja.

Chcesz dowiedzieć się więcej o tajemniczych ścieżkach, którymi wędrują koty?