1. Adoptuj szczenię, które ukończyło przynajmniej 7 tygodni.
2. Dowiedz się, czy szczenię stale przebywało z matką i rodzeństwem.
3. Zapytaj o zachowanie rodziców szczenięcia, zaobserwuj zachowanie matki szczeniąt.
4. Adoptuj szczenię tylko z pewnego źródła. Unikaj tzw. pseudohodowli, w których zwierzęta trzymane są w skandalicznych warunkach. Wówczas mogę być niedożywione, pozbawione opieki lekarskiej i kontaktu z otoczeniem. Podejrzana powinna być już sytuacja, w której hodowca nie chce pokazać ci swojej hodowli, a proponuje przywiezienie szczenięcia do domu.
5. Dowiedz się, jakim zabiegom lekarsko-weterynaryjnym było poddawane do tej pory szczenię.
6. Zapytaj o dotychczasowy kontakt szczenięcia z otaczającym je światem: innymi psami i zwierzętami innych gatunków, ludźmi, samochodami, hałasem, ruchem ulicznym itp.
7. Pamiętaj, że socjalizacja ma równie istotny wpływ na życie psa jak zmniejszanie ryzyka zarażenia chorobami zakaźnymi. W okresie szczepień nie wolno izolować szczenięcia od otaczającego świata ponieważ brak socjalizacji prowadzi do często nieodwracalnych zmian w zachowaniu, w tym występowania agresji. 
8. Jeżeli posiadasz szczenię uratowane z pseudohodowli, chore, lękliwe lub adoptowane zbyt wcześnie (poniżej 7 tygodnia życia) koniecznie zwróć się o pomoc do lekarza weterynarii specjalizującego się w terapii zaburzeń zachowania. Zapytaj w jaki sposób postępować, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia lub pogłębienia się zaburzeń zachowania u twojego psa.
9. Jeżeli nie chcesz, by twój pies był w przyszłości lękliwy lub agresywny sam nie stosuj agresji w jego wychowaniu. Jeżeli możesz, zapisz szczenię do psiego przedszkola.
10. Pamiętaj, że zapewnienie psu przewidywalnego otoczenia: stałych, konsekwentnie przestrzeganych zasad, regularnych pór spacerów, posiłków i zabaw znacznie zmniejsza ryzyko występowania zaburzeń zachowania.

Chcesz dowiedzieć się więcej o tajemniczych ścieżkach, którymi wędrują koty?

Często spotykam się z agresją zaborczą, która przyjmuje różne formy: od bronienia dostępu czy choćby przechodzenia w pobliżu np. papierka leżącego na ziemi lub zabranego kapcia, po tzw. rage syndrome (syndrom wściekłości), kiedy wydaje się, że w jednym psie mieszkają dwa zwierzęta – taki zwierzęcy doktor Jekyll i pan Hyde. Niedawno miałam pacjenta, owczarka niemieckiego, który dosłownie zakochał się w krześle pozostawionym w jego kojcu – bardzo agresywnie bronił do niego dostępu, a w wolnych chwilach również się o nie masturbował, co niekoniecznie miało jednak kontekst stricte seksualny, ponieważ psy reagują w ten sposób także w sytuacjach konfliktowych… (Zapraszam do przeczytania całego wywiadu ze mną, który ukazał się w “Wiedzy i Życiu”)

Chcesz dowiedzieć się więcej o tajemniczych ścieżkach, którymi wędrują koty?